Reflectie op de expo Joëlle Dubois: Rekindling Be-Part Kortrijk
Wat ik vooraf gelezen heb
Vooraf had ik gelezen dat Rekindling bij Be-Part Kortrijk een erg persoonlijke tentoonstelling is. Het overzicht combineert sleutelwerken uit privécollecties met nieuw werk: schilderijen, tekeningen, sculpturen en haar eerste video-installatie, gemaakt in samenwerking met Florinda Ciucio. Dubois staat bekend om haar kleurrijke, toegankelijke beeldtaal rond thema’s zoals gender, vrouwelijkheid, seksualiteit en diversiteit, maar in deze expo zet ze een stap richting een meer ingetogen en reflectieve toon. De nadruk ligt op rouw, herinnering, verlies en troost.
De titel Rekindling verwijst naar het terug aanwakkeren van emoties en herinneringen die dreigen te vervagen.
Mijn ervaring tijdens het bezoek
Ik kende Joëlle Dubois helemaal niet en besloot me te verrassen. Het was vooral haar kleurgebruik en het thema van de tentoonstelling die me hadden getriggerd. De expo was bovendien gratis, met de mogelijkheid om vrijwillig bij te dragen.
De expositie was relatief klein, maar precies daardoor intiem en intens genoeg om de boodschap helder over te brengen. Wat me meteen opviel, was de veelzijdigheid van de kunstvormen: glaskunst, tekenkunst, schilderkunst, beeldhouwkunst en videokunst. Elk medium leek een ander facet van hetzelfde emotionele landschap te tonen, zonder dat het geheel gefragmenteerd aanvoelde.
De kleuren waren zachter dan in haar vroegere werk, alsof ze bewust ruimte liet voor stilte en kwetsbaarheid. De video-installatie The Memory Machine was een van de meest indringende elementen: rituelen, water, klanken en herinneringsfragmenten vlochten zich samen tot een bijna meditatieve ervaring. De tekeningen en sculpturen droegen diezelfde gevoeligheid in zich.
Tijdens mijn bezoek besefte ik hoe opvallend het is dat het thema verlies, herinnering, intergenerationele sporen zich als een rode draad door al mijn bezoeken en workshops voor deze opdracht heeft geweven. Alsof dit thema mij telkens opnieuw vond, eerder dan omgekeerd.
Mijn interpretatie
De expo liet me ervaren hoe kunst verschillende vormen kan aannemen om hetzelfde ongrijpbare gevoel te vangen. Elk medium vertelde iets anders, maar samen vormden ze een soort visueel rouwarchief. Vooral de figuren die lijken te vervagen of oplossen in hun omgeving confronteerden me met vragen over identiteit, herinneren en loslaten.
Dubois toont dat rouw niet eenduidig is. Het is iets tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen weten en vergeten. Het geheel voelde eerlijk en zacht, zonder dramatiek, maar met een diep menselijke kwetsbaarheid.
Slotgedachte
Rekindling was klein qua omvang maar groot in intensiteit. De combinatie van verschillende kunstvormen, samen met het ingetogen kleurenpalet, creëerde een stille maar krachtige ervaring. Ik ging naar buiten met een gevoel van zachte melancholie en dankbaarheid.
REKINDLING 